Լորենց-Լորենցի բանաձև

Լորենց-Լորենցի բանաձև, կապ է հաստատում նյութի բեկման ցուցչի ($n$) և նյութը կազմող մասնիկների էլեկտրոնային բևեռացվելիության ($\alpha$) միջև։ Բանաձևը, միմյանցից անկախ, 1880 թվականին ստացել են Հենդրիկ Անտոն Լորենցը և դանիացի ֆիզիկոս Լյուդվիգ Լորենցը։ Միատեսակ մասնիկներով նյութի համար Լորենց-Լորենցի բանաձևն ունի

$\frac{n^2-1}{n^2+2}=\frac{4\pi }{3}N\alpha ,$

տեսքը ($N$-ը բևեռացվող մասնիկների թիվն է միավոր ծավալում)։

Լորենց-Լորենցի բանաձևն արտածվել է այնպիսի ենթադրությունների հիման վրա, որոնք ճիշտ են միայն իզոտրոպ միջավայրերի համար։ Սակայն փորձը ցույց է տալիս, որ այն որոշ մոտավորությամբ ճիշտ է նաև այլ նյութերի համար։

Կիրառություններ

Լորենց-Լորենցի բանաձևը կիրառելի չէ կլանման սեփական (ռեզոնանսային) շերտերի տիրույթում, ուր տեղի ունի լույսի անոմալ դիսպերսիայի երևույթը։ Լորենց-Լորենցի բանաձևը կիրառվում է խառնուրդների ռեֆրակտոմետրական վերլուծության, օրգանական և անօրգանական միացությունների կառուցվածքի հետազոտման համար։

Տես նաև

• Լույսի դիսպերսիա
• Ռեֆրակտոմետրիա
• Բևեռացում

Կաղապար:Անավարտ