Լեբեգի ինտեգրալ

testwiki-ից
03:43, 27 փետրվարի 2024 տարբերակ, imported>ԱշբոտՏՆՂ
(տարբ) ←Նախորդ տարբերակ | Ընթացիկ տարբերակ (տարբ) | Հաջորդ տարբերակ→ (տարբ)
Jump to navigation Jump to search
Ինտեգրումը ըստ Ռիմանի (վերև) և ըստ Լեբեգի (ներքև)

Լեբեգի ինտեգրալ, արդի մաթեմատիկայի հիմնական հասկացություններից[1]։ Դիցուք A1,....,An[a,b] հատվածի որևէ չափելի տրոհում է, այսինքն A1 բազմությունները չափելի են (տես Չափ բազմության), զույգ առ զույգ չեն հատվում և նրանց գումարը [a,b]-ն է։

S(x)-ը կոչվում է պարզ ֆունկցիա, եթե A1-ի վրա հաստատուն է, ասենք, հավասար է a1: S(x)-ի Լեբեգի ինտեգրալը կոչվում է i=1nQiμAi արտահայտությունը և նշանակվում՝ abS(x)dx (μ-ն լեբեգյան չափն է)։ Եթե f(x)-ը ոչ բացասական և չափելի ֆունկցիա է, ապա ըստ սահմանման abf(x)dx=sup0SfabS(x)dx, որտեղ supremum-ը վերցվում է բոլոր հնարավոր չափելի պարզ ֆունկցիաների (0Sf) դասում։

Քանի որ կամայական չափելի f(x)-ը ներկայացվում է ոչ բացասական չափելի ֆունկցիաների տարբերությամբ՝ f1f2, ապա f(x)-ի Լեբեգի ինտեգրալ են անվանումabf1(x)dxabf2(x)dx արտահայտությունը ( դեպքը բացառվում է) և նշանակում՝ abf(x)dx կամ (L)abf(x)dx: Լեբեգի ինտեգրալի այս սահմանումը պիտանի է շատ ավելի ընդհանուր իրավիճակում, մասնավորապես, եթե [a,b]-ն փոխարինվի (a,+),(,b),(,) բազմություններով։ Այս դեպքում ստացվող ընդհանրացումները պարունակում են Ռիմանի բացարձակ զուգամետ (բայց ոչ պայմանական) անիսկական ինտեգրալները։ Ռիմանի իմաստով ինտեգրելի ֆունկցիան ինտեգրելի է նաև Լեբեգի իմաստով (հակառակը ճիշտ չէ) և այդ ինտեգրալները համընկնում են։ Եթե (L)abf(x)dx վերջավոր է, ապա f-ը կոչվում է հանրագումարելի ֆունկցիա։ Մաթեմատիկական առօրյայում հանդիպող բոլոր սահմանափակ ֆունկցիաները հանրագումարելի են։ Լեբեգի ինտեգրալի հիմնական արժանիքներից է այն, որ բավական «ճկուն» է սահմանային գործողություններ կատարելիս։ Օրինակ, եթե fn,g ֆունկցիաները հանրագումարելի են, |fn|g,fnf եթե n, ապա f-ը նույնպես հանրագումարելի է և abfn(x)dxnabf(x)dx:

Լեբեգի ինտեգրալը զգալիորեն լայնացրեց դիֆերենցիալ և ինտեգրալ հաշվի հիմնական՝ նախնական ֆունկցիան գտնելու բանաձևի շրջանակները

Տես նաև

Ծանոթագրություններ

Կաղապար:Ծանցանկ Կաղապար:Արտաքին հղումներ

Կաղապար:ՀՍՀ

  1. Lebesgue, Henri (1904). «Leçons sur l’intégration et la recherche des fonctions primitives». Paris: Gauthier-Villars.