Միջուկային աստղաֆիզիկա

1965 թվականին ռելիկտային ճառագայթման հայտնաբերումը հենք հանդիսացավ նոր տեսության զարգացմանը։ Այս ճառագայթումը, ըստ ինտենսիվության, համապատասխանում էր 3 K ջերմաստիճան ունեցող բացարձակ սև մարմնի ջերմային ճառագայթմանը։ Դոպլերի կարմիր շեղմամբ տրվող բացատրությունը բերում է Տիեզերքի ընդարձակվող մոդելին։ Այսինքն սկզբում եղել է շատ մեծ խտությամբ գերխիտ նյութ, որը պայթյունի հետևանքով դուրս է մղվել և շարունակվում է տարածվել կենտրոնից դուրս գնացող արագությամբ։

Որոշ գիտնականներ Տիեզերքի զարգացումը ներկայացնում են իրար հաջորդող 4 փուլով․

Հադրոնային ժամանակաշրջան

Տևել է $10^{-4}$վրկ․։ Նյութի խտությունն ավելին է քան միջուկային նյութի խտությունը $-10^{15}$գ/սմ$3^{}$ և ջերմաստիճանը ավելին քան 1 ԳէՎ։ Այսպիսի սև մարմնի ճառագայթումն իրենից ներկայացնում է հադրոններ, լեպտոններ և ֆոտոններ։

Այս ժամանակաշրջանի վերջում խտությունը համեմատական է միջուկային նյութի խտությանը։

Լեպտոնային ժամանակաշրջան

Ջերմաստիճանը 100 ՄէՎ-ից ցածր է։ Այս դեպքում բացարձակ սև մարմնի ճառագայթման ժամանակ հադրոններ չեն կարող ծնվել։ Ճառագայթումը հիմնականում կազմված է լեպտոններից և γ քվանտներից։

Նյութի խտությունն այս շրջանի վերջում դառնում է $10^4$գ/սմ$3^{}$։

Ռադիացիոն ժամանակաշրջան

Ջերմաստիճանը 1ՄէՎ-ից ցածր է։ Չնայած, այն բանին, որլեպտոնները գոյություն ունեն, միևնույն է ինքնուրույն չեն կարող ծնվել սև մարմնի ճառագայթման ճամանակ։ Այս ժամանակահատվածում ճառագայթումը հիմնականում կազմված է ֆոտոններից և տևում է այնքան, մինչև ֆոտոնային ճառագայթումը կատարվում է նյութից անկախ։

Աստղային ժամանակաշրջան

Նյութի խտությունը դառնում է ավելի մեծ քան ճառագայթման խտությունը։ Այն մեծանում է Տիեզերքի մեծացմանը զուգընթաց։ Այն շարունակվում է մինչ օրս։

Ներկայումս նյութի խտությունն է՝ $10^{-30}$գ/սմ$3^{}$ և ջերմաստիճանը՝ T=3 K: